تصویر و حق کپی : مریم دهقان
آخرین خورشیدگرفتگی دههی 80 ( هجری شمسی ) در روز چهاردهم دیماه 1389 به صورت جزئی از تمام ایران دیده شد. این گرفت چهاردهمین گرفت از 72 گرفت دوره 151 ساروسی است. دروهٔ تناوب و بازگشت کسوف با چرخهٔ ساروسی است که یک دورهٔ آن تقریباً 6585.3 روز یا 18 سال و 11 روز و 8 ساعت می باشد. هنگامیکه دو کسوف توسط یک دورهٔ ساروسی از هم جدا می شوند هندسهٔ بسیار مشابه ای دارند. دو کسوف در گرهٔ مشابه ماه تقریباً در فاصله ای مشابه از زمین و در همان زمان از سال اتفاق می افتد. به این ترتیب، دوره های ساروسی برای سازماندهی گرفتگی در یک خانواده یا یک دوره مقید می باشد. هر دورهٔ ساروسی به طور معمول 12 الی 13 قرن طول می کشد و شامل 70 یا بیشتر کسوف می باشد. هر دورهٔ ساروسی با تعدادی گرفت جزئی در نزدیکی یکی از مناطق قطبی زمین شروع می شود. در این دوره های ساروسی قبل از پایان یک گروه گرفتگی جزئی در نزدیکی قطب مخالف زمین، چندین گرفتگی مرکزی ایجاد خواهد شد. خورشید گرفتگی های ساروس 151 همگی در گرهٔ صعودی ماه رخ می دهد. این دورهٔ ساروسی با یک خورشید گرفتگی جزئی در نیمکرهٔ شمالی زمین در 14 آگوست 1776 میلادی آغاز شد و با یک خورشید گرفتگی جزئی در نیمکرهٔ جنوبی زمین در 1 اکتبر 3056 میلادی به پایان خواهد رسید. کل مدت زمان دورهٔ ساروس 151، 1280.14 سال است
.
تصویر آینده: حباب در اعماق آسمان
