عکاس: محمد رنجبران
لكه هاي خورشيدي اندازه ها و شكل هاي متنوعي دارند. اما اغلب آنها دايره اي شكل هستند. لكه هاي خورشيدي در سطح خورشيدند و سرد و تاريكند. لكه ها اغلب به شکل گروهي هستند. آنها خيلي بزرگ تر از زمین هستند. لكه هاي خورشيدي بعد از يك يا دو هفته از بين مي روند. اما بعضي از آنها 11 سال هم باقي مي مانند. لكه هاي خورشيدي دوره زندگي دارند. اين دوره در سال 1843 به وسيله اس هاينريش شوب (S.Heinrich Schwabe) كشف شد.لكه هاي خورشيدي از زمين قابل مشاهده اند. ولي هرگز نبايد به طور مستقيم به خورشيد نگاه كرد چون تا آخر عمر به چشم صدمه مي خورد.
لكه هاي خورشيدي در جايي به وجود مي آيند كه حوزه مغناطيسي خورشيد مثل حباب از سطح خورشيد بالا مي زند و به آرامي سرد مي شود. اين منطقه از خورشيد كمتر مي درخشد. اين آشفتگي در حوزه مغناطيسي خورشيد باعث مي شود لكه خورشيدي 2700 درجه فارنهايت يا 1500 درجه سانتی گراد سردتر از مناطق اطراف شود.
ساختمان یک لکه خورشیدی:
سایه (umbra): منطقه داخلي تر، تاريك و سرد يك لكه خورشيدي است. دماي آن 3700 كلوين يا 6600 درجه فارنهايت يا 3400 درجه سانتی گراد است. اين منطقه 12000 مايل يا 20000 كيلومتر عرض دارد. در آمبرا حوزه هاي مغناطيسي خيلي قوي ای وجود دارد.
نیم سایه (اpenumbra): منطقه خارجي تر و نسبتاً روشن لكه خورشيدي است. اين منطقه مثل حلقه اي است كه منطقه سردتر و تاريك تر سایه را احاطه كرده است.
پورس (pores): لكه هاي خورشيدي كوچكي هستند كه منطقه نیم سایه ندارند. این لکه های خورشیدی حدود 1500 مايل يا 2500 كيلومتر عرض دارد و روشن تر از سایه لكه های خورشيدي هستند.
دانه سازی (granulation): اين منطقه از دانه هایی همراه با صفحات بين دانه ها تشكيل شده. صفحات بين دانه ها مناطقي هستند كه تاريك و سردند و در آنها مواد موجود در خورشيد به سوي سطح سرازير مي شوند. اين منطقه در واقع سطح قابل مشاهده خورشید يعني فوتوسفر را مي پوشاند.
دانه یا گرانول (granule): مناطقي در خورشيد كه از آنها مواد داغ به سطح خورشيد مي روند. اين مناطق حدود 600 مايل يا 1000 كيلومتر عرض دارند و فقط پنج تا ده دقيقه وجود دارند. بعد از آن محو مي شوند.
